Reflecties

Zen in de woestijn?

Door Arno Reijers
Zondag 5 februari
10.30 - 11.30 uur

In de vierde en vijfde eeuw trekken veel christenen, mannen en vrouwen, zich terug in de eenzaamheid van de woestijn. De woestijn was altijd al de plaats waar christenen naar toe vluchten in tijden van vervolgingen. In het jaar 313 (Edict van Milaan) wordt het Christendom formeel erkend door de Romeinse keizer. De woestijn wordt dan de plaats waar veel christenen heen gaan op zoek naar een authentiek christelijk leven.

De “woestijnvaders” (en -moeders…) schreven over de eenzaamheid in de woestijn, over de stilte, over de innerlijke rust waarnaar zij streefden, over het zuiveren van je emoties en over het ‘gebed van het hart’; het zuivere gebed van niet-denken, zonder beelden of gedachten van welke soort ook.

In deze bijeenkomst worden, aan de hand van bronteksten, de overeenkomsten en verschillen tussen deze (christelijke) gebedsvorm en zazen besproken, afgewisseld met korte stiltemeditaties.

Opgave vooraf is niet nodig en iedereen is welkom (ook zonder zenervaring).
Kosten: vrijwillige bijdrage.

“Het is zinloos iets te zeggen dat niet gezegd kan worden, zegt Wittgenstein, maar het is niet onzinning.” (Dr. Harry Hamersma)